اسکالارا چه کارهایی می‌کند

گفتگوی خصوصی و گروهی، با همان چیزهایی که هر روز واقعاً به آن‌ها نیاز دارید — نه فهرستی که فقط برای بلند به‌نظر رسیدن جمع شده باشد.

گفتگوی گروهی دقیقاً مثل گفتگوی دونفره کار می‌کند: افراد را اضافه کنید، نامی برای گروه بگذارید و بقیهٔ چیزها همان‌طور رفتار می‌کنند. وقتی کسی می‌آید یا می‌رود، پیامی که آن را ثبت می‌کند نام‌ها را همان‌طور که بوده‌اند نگه می‌دارد، تا تاریخچه یک سال بعد هم قابل فهم بماند.

پیام کسانی که پیش از این با آن‌ها صحبت نکرده‌اید به‌جای صندوق ورودی، زیر «درخواست‌های پیام» می‌نشیند و می‌توانید پیام از غیر دوستان را کلاً خاموش کنید. پاسخ دادن یعنی پذیرفتن گفتگو؛ نادیده گرفتنش هیچ هزینه‌ای ندارد.

تماس دونفره با ویدیو و اشتراک صفحه، که هر جا شبکه اجازه دهد مستقیم بین دو مرورگر برقرار می‌شود.

• صوتی، تصویری یا هر دو — دوربین را وسط تماس روشن و خاموش کنید بدون آنکه چیزی قطع شود.
• صفحه، پنجره یا یک تب را به اشتراک بگذارید و در یک فریم به دوربین برگردید، نه با یک رفت‌وبرگشت کامل.
• بی‌صدا کردن آنی است. خاموش‌کردن دوربین واقعاً دستگاه را رها می‌کند، پس چراغش هم خاموش می‌شود.
• تماس‌گیرنده در همان حالی که گوشی شما زنگ می‌خورد شروع به مذاکره می‌کند، و بیشترِ تفاوت میان تماسی که فوری وصل می‌شود و تماسی که با «الو؟ الو؟» شروع می‌شود همین است.

تماس‌ها امروز دونفره‌اند. تماس گروهی به سرور رسانه نیاز دارد نه به مرورگری که برای هر نفر یک اتصال نگه می‌دارد — کاری که حدود چهار نفر روی گوشی از کار می‌افتد. پس زیرساخت جداگانه‌ای است و کار جداگانه‌ای.

سرورهایی با کانال، به همان شکلی که می‌شناسید — و هر چیزی که در یک گفتگوی خصوصی روی یک پیام کار می‌کند، در کانال هم کار می‌کند، چون زیرش همان کد است نه یک نسخهٔ دوم از آن.

تنها بخشی که تمام نشده کانال صوتی است. به همان دلیلی که تماس گروهی به سرور رسانه نیاز دارد، این هم نیاز دارد، پس هر دو منتظر یک زیرساخت‌اند.

• افراد را با نام کاربری اضافه کنید. هیچ‌کس با شمارهٔ تلفنش پیدا نمی‌شود و هیچ‌کس با حدس‌زدن شمارهٔ حساب پیدا نمی‌شود.
• ببینید چه کسی آنلاین، بی‌کار، مزاحم‌نشوید یا آفلاین است — و می‌توانید نامرئی شوید، که برای بقیه آفلاین گزارش می‌شود.
• کسی را مسدود کنید و دوستی در همان لحظه پایان می‌یابد، پس مسدودسازی هرگز نیمه‌کاره اعمال نمی‌شود.
• نام کاربری‌ای که وجود ندارد و نام کاربری کسی که شما را مسدود کرده پاسخ یکسانی می‌گیرند، پس با آزمون‌وخطا نمی‌توان این دو را از هم تشخیص داد.

• نام نمایشی، تصویر، بنر، بیوگرافی کوتاه و ضمایر — همه اختیاری و همه در اختیار خودتان.
• رنگ‌های پروفایل به انتخاب شما، که هر جا کارت شما دیده شود اعمال می‌شود.
• حالت توسعه‌دهنده، که شمارهٔ حساب شما را نشان می‌دهد. به‌صورت پیش‌فرض خاموش است چون تقریباً هیچ‌کس به آن نیاز ندارد.
• تنظیمات ظاهری و زبان، که میان دستگاه‌ها به یاد می‌مانند چون روی سرور ذخیره می‌شوند نه فقط در یک مرورگر.

نه یک برنامهٔ انگلیسی با کلمات عوض‌شده. کل رابط راست‌به‌چپ خوانده می‌شود، و همان جزئیاتی که معمولاً جا می‌مانند اینجا رعایت شده‌اند — همان‌هایی که فرق «ترجمه‌شده» و «ساخته‌شده» را می‌سازند.

• تاریخ‌ها به تقویم شمسی و با ارقام فارسی — در فهرست گفتگوها، روی پیام‌ها و روی هر برچسب زمانی.
• اعداد برای خواننده قالب‌بندی می‌شوند، تا شمارشی که داخل جمله می‌آید ارقام انگلیسی وسط یک سطر فارسی نباشد.
• قلم فارسی از خود اسکالارا سرو می‌شود. قلمی که از میزبان غیرقابل‌دسترس بیاید با خطای آشکار شکست نمی‌خورد، بی‌صدا به قلمی برمی‌گردد که ی و ک را به شکل عربی می‌کشد.
• متن لاتین داخل فارسی — نام کاربری، شمارهٔ تلفن، پیوند — ایزوله می‌شود تا متن اطرافش نتواند ترتیبش را به‌هم بزند. بدون این، ‪@poruiya‬ به شکل ‪poruiya@‬ نمایش داده می‌شود.

می‌توانید یک پیام را گزارش کنید و ناظر آن را در صفی همراه با خود پیام می‌بیند. گزارش نسخهٔ رمزنگاری‌شدهٔ خودش از آنچه گفته شده را نگه می‌دارد، چون نویسنده می‌تواند اصل پیام را حذف کند — و گزارشی که خودش را خالی کند، حذف‌کردن پیام را به راه فرار از آن تبدیل می‌کرد.

وقتی ناظر محتوایی را حذف می‌کند، فایل‌های پیوست هم با آن از بین می‌روند. نگه‌داشتنشان به‌عنوان مدرک وسوسه‌انگیز و نادرست بود: دلیل اینکه کسی سراغ آن دکمه می‌رود محتوایی است که نباید میزبانی شود، و پیام «حذف‌شده»‌ای که فایل‌هایش هنوز در فضای ذخیره‌سازی است، پنهان شده نه رسیدگی‌شده.

اینجا آورده شده به‌جای آنکه حذف شود، تا بدانید چه چیزی در راه است و بدانید که هنوز اینجا نیست.